[برای اولین شبِ زمستان.]

من دردِ مشترک‌ام؛ مرا فریاد کن . .

دوِ ده، هوا ابره، ابرِ زیاد. دلم دست و پا می‌زنه تو این هوا. دلم می‌سوزه برا دست و پا زدنش. جون می‌داد چهارشنبه بود، نه اینکه شنبه‌ای که باید تاریخ خوند. اخطارِ اعلام وضعیت رو می‌شنوم اما جوابی ندارم. مرکز-مرکز اینجا، نامعلومه وضعیت. هوا ابره، ابرِ زیاد..

"گر عقل در جدال جنون مردِ جنگ بود، مارا در این مبارزه تنها نمی‌گذاشت" که عزیزِ من.

ای دل بگو به عقل

که دشمن هم اینچنین؛

در خون مرا

اعلام وضعیت: سرماخوردگی که از سرِ شب قصدِ انکارش رو داشتم، داره لحظه به لحظه پیشروی می‌کنه و شاید هم این صدا بخاطر بلند خوندن تاریخه که دیگه بیرون نمی‌آد؛ به لطفِ کله‌ی عزیز و پرتمرکزم، از چهارتا درسِ تاریخ کلا یدونه رو نصفه نیمه خوندم؛ هنوز زیست مونده و ادبیات و درسِ آزاد هم از اون پشت، خیلی ریز چشمک می‌زنن.