غر نزنم دیگه.

قشنگ نوشتم، راضیم.

دبیرِ امسال و موضوعات‌ش واقعا و واقعا قابل مقایسه با سال قبل نیست. تازه یکم شد انشا، یکم.

متأسفانه باید بگم من درباره‌ی ریاضی هیچ حدِ وسطی ندارم.

یا اونقد استرس دارم که پدرم استخراج می‌شه، یا اونقد حسِ بلد بودن و فاقداهمیت بودن دارم که نمی‌تونم بخونم. و الان رو مودِ دومم :)))

یکی دو ساعتی را توی بهخوان ول‌گشته‌ام، چیزی عایدم نشد جز "وای پسر، چقدر هیچ‌چیز نیست‌ام".

در من تا یکی می‌خواهد امید ببخشد، واژه می‌شود را بیان کند و یا حداقل بگوید که شدنی‌ست، چیزی توی دهانش می‌زند. خیلی راه دارم هنوز، خیلی راهی که حتی، نمی‌دانم نمی‌دانم..

فقط حدود دویست‌وخورده‌ای کتاب به لیستم اضافه شد، سیاهه‌ی صد و دوصدتایی رمان و آثارِ ادبی که شاید بعد خواندن‌ش - به قول آقا امیرخانی، رسیدن به قریب‌الاجتهادی - کمی این اوضاع بهتر شود.