واکنشم هرروز و نسبت به همچیز: بزرگ شدن خیلی مسخرست، دیگه هیچی خوشحالم نمی‌کنه. - همچنین من وقتی بارون می‌آد/تو بهم پیام میدی:

علی علی! تو به وللهه تمام منی

ساعت.

[ولی خودمونیم؛ کاش می‌شد همه -او- هایی که باید، از غیب می‌فهمیدن همه‌ی اون وقتایی رو که بخاطرِ حالشون، حالمون آشوب بود. کاش می‌دونستن عمق اون اهمیت و نگرانی و دل‌ریشه و همه‌ی اون چیزهایی رو که درون‌مون بخاطرش بَلوا شد و هیچ‌وقت گفته و نشون داده نشد. نمی‌دونم. احتمالا زیاده توقعی از کائنات‌ه.] #خاک‌خورده‌های‌وانگو-

یجوری از مردونه صداهای عجیب غریب می‌آد که شک دارم مسجده یا بلانسبت بخش عزیزان روانی.

یکی بیاد منو ببره مَشَد، تروخدا من برف می خوا هممممممم

خدایا برف پیلیز. مشهد برف دار پیلیز.

و بالأخره سکوت.