همیشه همین بودم، نسبت به اشیا حسِ نزدیکی بیشتری می‌کنم. خیلی بیشتر از آدم‌ها.

انگار که مطمئنم حس می‌کنن، بی‌حد بهشون محبت می‌ورزم. جوری که یکی ببیندم فکر می‌کنه دیوونم لابد🤏👩‍🦯

شایدم هستم

ولی نه ببین

باباخانی تأیید میکنه که من دیوونه نیستم

حتی بقیه‌ی نویسنده‌هایی که دیدم

همشون مهرِ تأیید میزنن و خیالم رو راحت می‌کنن که نه دیوونه‌ام، نه اسکل، نه غیرعادی و عجیب و غریب

باباخانی می‌گفت ذات یه نویسنده آروم بودن و نگاه و تفکر و طمأنینه‌ست، پشمام ریخته بود از اینکه همه چیزایی که من ازش فرار می‌کنم رو حُسن می‌دونست

من از نویسنده بودن می‌ترسم.

خودِ باباخانی هم تأیید کرد، خودش هم گفت که زندگی با یه نویسنده ترسناکه

من چطور قراره با خودم زندگی کنم؟

تا اینجا خلوته بذار خوب اورثینک کنم✨