یک‌جوری برای تولدم از هشت روزِ قبل ذوق دارم، که انگار توی شانزده سالگی برای‌م *یده اند.

هی،باتوام! به‌م توجه کن. وقتی بهم توجه نمی‌کنی، دلم می‌خواهد از بالای مبل بپرم.

نمی‌دونم خب. همینه که هست.

ولی من هنوزم معتقدم خودم و خودم توی من، جدان. از قضا خودِ کنترل‌گر بیرونیه، پدرکشتگی داره انگار با اون درونه. یعنی منتظرِ زار زدن اون برای انجام یه کار-نشستن یجا-زدن یه حرف‌ه، تا عدل خلاف‌ش عمل کنه و روبه زار زدن‌ش زبون در بیاره که هه، دیدی. برو زار بزن، هه. صدات نمیاد.

-

اونقد عجیبه، که هنوز باورم نمی‌شه.

همیشه همین است. مثل اسکل‌ها باورم نمی‌شود و نمی‌شود و نمی‌شود، تا بعدش که همه‌چیز تمام می‌شود! آن‌وقت پنداری از خواب صدایم می‌زنند و خوابم را برایم تعریف می‌کنند. همیشه.