امروز همه دست به دستِ هم دادن برای درآوردن اشک من. ینی چی که دیر گفتی برای جلسه خصوصی. ینی چی که من زودتر از همه گفتم و پیاممُ ندیدی. ینی چی که از مود و مدل روزمره‌نویسی اینجا کپی می‌شه. ینی چی.

من عالیم و کاش حرف نزنم.

اگه نشه، دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونم حالم از هنر و هنرمند ادایی ایران بهم نخوره. که انقد شخص برای این جامعه معیاره و نه حرف.

می‌خوام از این پیروی کنم ولی نمی‌شه.

چون باید بگم که زندگی چقدر مزخرفه.

و البته، امروز چقد می‌خواستم برای ابر بودن عر بزنم.

اصن نمی‌خوام. هرچی بگم تکراری و کمه.

خودایا-

اگه منو ابر نمی‌کنی، لااقل بزار بهشون دست بزنمم.

نمی‌خوام. اندوه دارم.

ایش.

کاش انقد تنذ و سمی نباشم، زن تو الان داری از فشار تخم‌مورق می‌زاری اونوقت اینجا داری مثل بچه دوساله ها غر می‌زنی.