شاید اگه زیرنویسِ ذهنم به محض رد شدن اینجا هم ثبت می‌شد، الان خیلی فاخر تر بودیم.

این‌که وقتی ذهنم پردازشگربازی در می‌آره من حتی حرف‌زدنم هم نمی‌آد، افتضاحه.

یکم سازگاری، هماهنگی، چیزی اخه.

واسم شال‌گردن بباف؛ واسم شال‌گردن بباف و بگو براش وقت گذاشتم:)))))

اندازه انگشت کوچیکه هم باشه خوبه‌ها.

نمی‌دونم اسمشو چی میشه گذاشت ولی انگار تو یه ثانیه‌ای تمام آدمای نزدیک دورت ، برات غریبه میشن و دور بودنشون بیشتر از هر وقتی خودنمایی می‌کنه. اون لحظه خیلی سیاهه، خیلی غریبه، خیلی مـه گرفته‌س.

.

پوچی دوره‌اش کرده بود. به سفیدی سقف می‌نگریست و در ذهنش همه‌ی جهان یک‌جا درهم می‌لولید. دستی آن بین درپسِ پس زدن برمی‌آمد و همه را جارو می‌کرد، و باز... نه میل‌ش به کتاب بود و نه فیلم حوصله‌اش را می‌کشاند. زندگی دوره‌اش کرده بود، زندگی، به معنای ذاتی‌اش. زنده‌گی. همین است دیگر... ـ ــ اندریوم،دومِ اسفند چهارده صفردو.

اشکالی ندارد دیگر، آیس چایی‌ات را بخور.