پوچی دوره‌اش کرده بود. به سفیدی سقف می‌نگریست و در ذهنش همه‌ی جهان یک‌جا درهم می‌لولید. دستی آن بین درپسِ پس زدن برمی‌آمد و همه را جارو می‌کرد، و باز... نه میل‌ش به کتاب بود و نه فیلم حوصله‌اش را می‌کشاند. زندگی دوره‌اش کرده بود، زندگی، به معنای ذاتی‌اش. زنده‌گی. همین است دیگر... ـ ــ اندریوم،دومِ اسفند چهارده صفردو.

اشکالی ندارد دیگر، آیس چایی‌ات را بخور.

وگرنه اگر به عمرم چهارتا عکس فاخر گرفته باشم، از همین بهمن است😂

بهمن پرماجرا، اما تکراری.

؛

-که از خاطرت پاک نمی‌شه،چشم‌هاش،.. #نوامیسِ‌اوی‌من-

حقیقتاً قشنگه.

- شاید اگه می‌فهمید ترسِ دیگه ندیدن‌شه که انقدر به‌هم‌ت ریخته، یکم همه‌چیز آسون‌تر می‌شد. + شاید هم اگه یه داستان خوب داشتیم..

- داستان خوب؟ آدم‌ها داستان‌های خوب رو یادشون می‌ره. +این دیگه اهمیت چندونی نداشت. همین‌که شاید یه روز، با دیدن یه‌چیز یاد من می‌افتاد و یه‌کم لبخند می‌زد، بس بود"

‌