یعنی عاشق ترجمه‌شم، مود.

پنج دابلیو اچ کوئِسشِن رو ترجمه کرده "وای".

درسای چهارشنبه هم یجوریه که باید هر یه ربع یه‌بار پاشم برم سر و کله‌م رو زیرِ آب بگیرم که از یساعت زل زدن به یه صفحه درآم.

ابداً برای هیچ دشمنی هم همچین چهارشنبه‌هایی رو آرزو نمی‌کنم.

امروز یک‌جوری مَست‌ام که حتی دارم برای پارچ‌هایی که مامان تازه گرفته است هم ذوق می‌کنم. یک خل‌وضع، به تمامِ معنا.

پریدن تو دهن ترس‌ها=لذتِ ابدی.

برمی‌گرده به مازوخیسم؟ نمی‌دونم والا.

برای خودمم عجیبه ولی من جداً از درس خوندن خوشم می‌آد. حتی این زبان عزیزی که واقعا برام عزیزه. فقط نکته اون‌جاست که همه‌ی این علاقه‌مندیه تا قبل از رفتن به مدرسه و پرسش و امتحان و کوفت و زهرِماره. من دلم می‌خواد تو خونه بخونم، یاد بگیرم، تمرکز کنم و کار کنم. همه‌چیز تو خونه بهتره.

بابتِ جواب ندادن ناشناس‌ها هم باید بگم یادم نرفتههه

فقط منتظر تموم شدن چهارشنبه‌م*

-