دلم می‌خواد اگه قرار شد یه روز جدی قلم بزنم، اونقد پخته باشه که بعداً از حیف و میل شدن عنوانش پشیمون نشم.

بینهایت عنوان "چشم‌هایش" زیبا به‌نظرم می‌آد. شاید بارها و بارها وسطِ درس، خودمُ غرق فکر درباره‌ی این #کلمه پیدا کردم. حتی دلم نمیاد از این عنوان چیزی بنویسم که دست‌خورده بشه. کاش آقا امیرخانی دست به کار ببره:))

شمِ آدم شناسیم واقعا دوست‌داشتنیه. هروقت از زمین و زمان و خودم ناامید می‌شم، با نشون دادن قدرت‌ش یه دست -ایول دمت گرم- ازم طلبکار می‌شه.

بنظرم عمیق‌ترین روشی که می‌شه به یه انسان محبت کرد، اینه که بهش بفهمونی چقدر حواست به جزئی‌ترین جزئیات‌ش هست و چقدر برات مهمه. اون اهمیتی که برای از بر کردن ریز ترین چیزهاش گذاشتی، نشون‌برگِ محبته. خودِ خودش:)

من سلطان دلتنگی‌های نامنظم و بروز ندادن‌شونم.

بالأخره هم یه روز نبضِ یه گنجیشکُ زیرِ انگشتام لمس می‌کنم و می‌بینم که قلبش از این چیزی که توی سینه‌ام موقع دیدنت حس می‌کنم، تند تر می‌زنه؟ شک دارم. #خاک‌خورده‌های‌وانگو-

شدیداً به آدم‌های باکیفیتِ بیشتری توی زندگیم احتیاج دارم.