حتی بقیه‌ی نویسنده‌هایی که دیدم

همشون مهرِ تأیید میزنن و خیالم رو راحت می‌کنن که نه دیوونه‌ام، نه اسکل، نه غیرعادی و عجیب و غریب

باباخانی می‌گفت ذات یه نویسنده آروم بودن و نگاه و تفکر و طمأنینه‌ست، پشمام ریخته بود از اینکه همه چیزایی که من ازش فرار می‌کنم رو حُسن می‌دونست

من از نویسنده بودن می‌ترسم.

خودِ باباخانی هم تأیید کرد، خودش هم گفت که زندگی با یه نویسنده ترسناکه

من چطور قراره با خودم زندگی کنم؟

تا اینجا خلوته بذار خوب اورثینک کنم✨

هِی، تو قشنگ‌ترین چیزی هستی که تو عمرم دیدم. تصور کردم. شنیدم و بوییدم. هِی، من یادم نمیاد قبل تو چی انقد برام معجزه‌وار بود، اصلا فکر نمی‌کنم قبلش چیزی رو حس کرده باشم. هِی، بمون. لطفا. خراب نکن این ویرونه‌ی یکم آباد رو. بمون. #خاک‌خورده‌های‌وانگو-

حسِ اینو دارم که انگار وقتی خوابی، دارم برات نامه می‌نویسم :)

جدیدا دارم می‌فهمم اونقدرام از ریاضی بدم نمیومده، فقط یکم به بعضی چیزهاش اعتراض دارم.