حقیقتا نمی‌دونم چطور هروقت که انقدر کار دارم، نمی‌تونم واقعیت رو بپذیرم و خیلی ریلکس به فعالیت‌های هرگز درحالتِ عادی انجام نشده می‌پردازم.

عجیبه.

زندگیم روزهایی که تو حال‌ندار ترین حالتِ ممکن‌ام:

درسته دفعه قبل یادم رفت، ولی این بار دیگه قول.

همیشه با سن‌م غریبه بودم ولی امروز که مدیر مؤسسه گفت «اولش فکر نمی‌کردم انقدر از سن‌ت بزرگ‌تر باشی» یه‌دور از اول شک کردم. خیلی وقت بود این چندتا عددِ مسخره بهم یادآوری نشده بود.

دقیقاً از بعد جلسه‌ی امیرخانی، همونجا که تمومِ هیمنه‌ش برام شکست.

واقعیتِ ناپذیرفتنی‌ای بنظر می‌آد ولی انگار واقعا آدم‌ها در همین چهارچوب‌های مسخره دیده می‌شن.

که مثلا آدمیزاد می‌خواهد با عجز بگوید بغلم کن گوسفند، یکهو دیدی فردا افتادم و مُردَم‌ها. [اصلا برات مهمه؟]

ولی نمی‌گوید.

خاک بر سرش.

شانصد دفعه دورِ خانه را متر کردم و انگار راستی راستی نمی‌توانم بروم سراغ‌ش.