امروز زیادی برای عکس نگرفتن حیف بود.

هردفعه که ناامیدی نمی‌ذاره ادامه‌ی یه داستان رو بنویسم، تعریف کردن‌ش برای این زن ورق رو بر می‌گردونه.

چقدر بعضی از این موجوداتِ دوپا می‌تونن قشنگ باشن، زنده باد دبیرِ ادبیات درست و حسابی.

کاش می‌شد تو همون حلقه‌ی صورتی بشینم و با دنیای خشن بیرون روبرو نشم.

گریه می‌آید مرا.

نمی‌خوام.

کاش تجزیه شم.

من نمی‌خوام دست بذارم رو زانوم پا شم، من می‌خوام کل آخر هفته رو زیرِ پتو گریه کنم.

ممنون، می‌خوام بابت‌ش روی ریل دراز بکشم.

واکنشِ امتحانام وقتی با کوهِ جزوه و کتاب‌های رها شده روی میز و لیستِ بلند بالای کارهای آخر هفته و حال روحی زیبام و کلی چیز که سیستم مغزم بطور خودکار و برای پیشگیری نمی‌ذاره حتی بهش فکر کنم که طوریم نشه، نشستم دارم با اینا آبنبات پاندایی می‌خورم:🤡