حس اینکه مهم نیست تمامِ دنیا هم ازم بدش بیاد. بک-تفم.

انگار تمامِ چیزها کوچیک می‌شن، مثل زومی که برداشته می‌شه. ریز می‌بینمت.

+اثر انگشت روی مقوا؟ «اثرِ انگشت ما از قلب‌هایی که لمس کرده‌ایم هرگز پاک نخواهد شد» عزیزِ من.

انگار شونزده ساله‌ام و امروز بیست و چهارِ اردیبهشته.

تو راهِ برگشت، حتی برای پیرمرد سر چهارراه که دیگه قرار نیست تو ظِل آفتاب به‌م سلام کنه هم گریه کردم.

سه بار کلید از دستم افتاد و هنوز، نه من خوبم اصلا هم چیزی...

‌

هر دو دقیقه یک‌بار با کوچک‌ترین چیز، می‌رم توی فکر و در نهایت با لبخندی که از غم داره می‌پاچه بیرون می‌آم. احتمالاً اگه همین چندتا خاطره خوب از امروز نبود، زیر این فشردگی قلبم تموم می‌شد.

ایبابا، ایبابا.

"یجوری سفت گرفتیش که انگار آخرین باره"

سفت‌تر کاش می‌شد.