هر دو دقیقه یک‌بار با کوچک‌ترین چیز، می‌رم توی فکر و در نهایت با لبخندی که از غم داره می‌پاچه بیرون می‌آم. احتمالاً اگه همین چندتا خاطره خوب از امروز نبود، زیر این فشردگی قلبم تموم می‌شد.

ایبابا، ایبابا.

"یجوری سفت گرفتیش که انگار آخرین باره"

سفت‌تر کاش می‌شد.

نباید دوباره با این، گریه‌م از نو بپاشه.

تموم شد، می‌ریم برای نصفه دوم مسکن.

از عمیق‌ترین نقاط قلبم ممنونم بابتِ این چندخطی که نوشتی، دوباره گریه کردم ولی التیام و درد درهم داشت.

«به قدر کافی خاطره جمع کنی... شدم خودِ خاطره. یه حجم خاطره‌ی دست و پا دار که نمی‌دونه باید با خودش چی‌کار کنه. یه غلظت که با آب هم رقیق نمی‌شه.

‌

می‌خوام بگم بس و دیگه بس.

-