‌

زیبایی غریبی داره ماه سه نیمه شب. آدم رو وا می‌داره به مدت‌ها ایستادن وسط آشپزخونه‌ی تاریک و زل زدن به یه نقطه‌ی روشن از پنجره.

از کی ماه انقدر دلتنگ کننده بود رو یادم نیست، ولی یادمه قبلا می‌دونستم دقیقاً دلتنگ چی‌ام.

حالا معلوم نیست چه‌ام است. آدمیزاد را چهار صبح چه به دلتنگی.

نباید به تمامِ دوستی‌هایی فکر کنم که این ساعت‌ها به چت طولانی می‌رسید و الان مدت‌هاست که پیام آخر تاریخ خورده‌ست.

چقدر غمگینه گذر زمان.

چیزی نیست، فقط یکم برای اینکه هنوز درحال خوندن سومین امتحان باشم خستم.

چرا تموم نمی‌شه.

می‌خواهم صفحه را ورق بزنم. آخرین لحظه، دوباره نگاهی سرسری به نوشته‌های مدادی کناره‌ها می‌اندازم که چیزی از دستم در نرفته باشد. یکهو چیزِ کوچکی آن پایین می‌بینم. تا می‌خواهم بگویم بیا، این یکی هم داشت در می‌رفت، کلمه‌ها رو‌به‌رویم شکل می‌گیرد. گوشه پایین، سمت چپ، نکته نیست. فرض است. فرضیه‌ای احتمالاً محکم‌تر از این کنایه‌های با عقل جور در نیا. «فتبارک را گمانم ستار وقتِ خلق چشم‌هاش گفته بود... ـ ــ سین‌حانون.