من حتی به اون شاگرد خوبه‌ی کلاسم هم توجه خاص نشون نمی‌دم، چون بنظرم احتمالا جاهای دیگه‌ای هم مورد توجه قرار می‌گیره😂

و به‌جاش، ترجیح می‌دم توجه‌م رو به کسی هدیه بدم که قدرش رو بدونه و بین باقی توجه‌ها گم‌ش نکنه.

و الان مدتیه که دارم فکر می‌کنم شاید نباید دوست‌داشتنم رو تمام و کمال به‌نام کسی که خلافِ قوانین‌م بود می‌زدم.

همیشه چیزهای اصیل و واقعی، تو همهمه بازار و شلوغی گم می‌شن.

و گمونم چیزی که توی قلبم حمل می‌کردم برای گم شدن زیادی حیف بود.

[کاش این، چیزی از دلتنگ بودن و شدن کم می‌کرد.]

باغ وحشه.

وضعیتی که هفته پیش توش درس می‌خوندم کاملا از صدای این ویدیو پیداست.

استاد می‌گه این خاصیتِ ما ایرانی‌هاست. خودسانسوری و خودسانسوری. تو خارج این‌طوری نیست که. ما اینجا هر کلمه‌ای که می‌نویسیم، به خوش آمدِ اول تا آخر محله و شهر و لیست مخاطبین‌مون فکر می‌کنیم و آخر سر یه محتوای سانسور شده‌ی به دردنخور برامون می‌مونه. تو خارج اینطور نیست. معلومه. ما کتاب‌هایی مثل ناطوردشت رو داریم که اول تا آخر پر از چیزهاییه که نویسنده اینجا سانسورش می‌کنه. از اشتباهات بنویسید. از همه چیزهایی که موقع نوشتن، دست‌تون می‌ره سمت کلید دلیت. از همون‌ها دقیقا.

خب انگار آقای ممدلی به جز قهوه‌ای کردن شاگردها، می‌شه گفت که یه‌چیزهایی بارشه.