و گمونم چیزی که توی قلبم حمل می‌کردم برای گم شدن زیادی حیف بود.

[کاش این، چیزی از دلتنگ بودن و شدن کم می‌کرد.]

باغ وحشه.

وضعیتی که هفته پیش توش درس می‌خوندم کاملا از صدای این ویدیو پیداست.

استاد می‌گه این خاصیتِ ما ایرانی‌هاست. خودسانسوری و خودسانسوری. تو خارج این‌طوری نیست که. ما اینجا هر کلمه‌ای که می‌نویسیم، به خوش آمدِ اول تا آخر محله و شهر و لیست مخاطبین‌مون فکر می‌کنیم و آخر سر یه محتوای سانسور شده‌ی به دردنخور برامون می‌مونه. تو خارج اینطور نیست. معلومه. ما کتاب‌هایی مثل ناطوردشت رو داریم که اول تا آخر پر از چیزهاییه که نویسنده اینجا سانسورش می‌کنه. از اشتباهات بنویسید. از همه چیزهایی که موقع نوشتن، دست‌تون می‌ره سمت کلید دلیت. از همون‌ها دقیقا.

خب انگار آقای ممدلی به جز قهوه‌ای کردن شاگردها، می‌شه گفت که یه‌چیزهایی بارشه.

‌

هربار از گذاشتن نصف بودجه برای صبح و شب خوابی سه ساعته پشیمون می‌شم ولی چه سود؟ پر قدرت برای امتحان بعد.