دیدی وصالی؟ آخرش هم همیشه خودمان هستیم. اصلاً مگر خودمان چه‌ش است؟

روایت آئین عزاداری یزد را از آقای ممدلی بخوانید. قشنگ است.

ترسم از آدمِ جدید ریخت، شاید ارتباط گرفتن بی‌فکر اونقدرهام سخت نباشه.

من بعد از یه حرکتِ بی‌فکر و رندوم: 💖💓💕💝💞💘

کُنج عزلت.

بنشین تماشایت کنم و این حرف‌ها؟؛

آقای شفیعی کدکنی میگن که تو ادبیات کلاسیکِ ما اصطلاحاً عاشق ، مازوخیسم و معشوق ، سادیسمیه. به همین خاطر وقتی وارد جریان عشق و عاشقی میشی حق آه و ناله کردن نداری. خلاصه اینکه هرچه از دوست رسد نیکوست

حتی محبت به باقی؟ نه مرسی.

تنها چیزی که توی این مسئله نمی‌تونم باهاش کنار بیام قضیه‌ی"مِی با دیگران خورده‌ست و با ما سر گران دارد"ئه. آدم رو به بریدن می‌کشونه. ببُر آدم، بس.