یادِ فاطمه‌ی منِ‌من افتادم که می‌گفت «واقعاً فکر می‌کردمxxtx باشی، خیلی منطقی به‌نظر میای». اما نه عزیزم، ما تو دسته‌ی tهای اشرف نیستیم. منطقی بودن جذابه، قشنگه، آرومه. اشرفِ مخلوقات این‌هان. نه ما که تو مرز بین هردوتا درگیریم.

مردشور سردرد بعد گریه رو ببرن که باید یه دور واسه اونم گریه کرد.

من بعدِ دیدن اقتصاد دهم:

شاید دارم خیلی جدی‌ش می‌گیرم. آسونه، خوبه، تموم می‌شه. همه‌ش سه ساله، همین. همین.

از چیزی که می‌ترسم/جلد یک، صفحه دو.

در واقع من دنبال آدم‌های محبوب نمی‌افتم، بقیه دنبال آدم‌هایی که مال من‌ان می‌افتن.

یه‌جایی هم آدمیزاد از دیده نشدن تلاش‌هاش خسته می‌شه، از کم‌شمردن زحمت‌هاش. مگه چقدر می‌تونه خودش به خودش یادآوری کنه؟ خلافِ رودخونه هم تا یه‌جایی می‌شه شنا کرد.

اما فردا برمی‌گردم، مثل هر صبح که جوری بلند شدم انگار من نیستم.

عمیقاً می‌ترسم بعدِ تابستون همه‌ش از دست بره.

زندگیم اگه با چیزهای اجباری مشکل نداشتم و مثل اختیاری‌ها براش شوق داشتم: 💓💗💕💞💘