آدمهای جدید هرچند هم خوب، قابل تکیه نیستن عزیزِ من. امیدی که زود بسته بشه، با کله میزندت زمین.
اویمن;
تعددِ سوتیهام جلوی مدیر/آدم بزرگها یهجوریه که کاش از خونه بیرون نرم.
نباید وقتی مربی داشت تهدید میکرد -اگه اینطوری باشه جلسه بعد به فلانی میگم بیاد بهجای من- با ذوق میگفتم خوبه=))))
اویمن;
کجای قیافهی من شبیهِ آدمهاییه که بتونن یهگله آدم جدید هندل کنن؟ منظورت چیه وسطِ تابستون شروع مدرس
به عمرم برای کنسل شدن چیزی انقد خرذوق نشده بودم. معجزه.