سلام،کمتر از ۲٠ روز دیگه پاییزه.

نتیجه‌ی انعطافِ گارد مقاومتی و معاشرت بدون اجبار، این شد که دارم می‌تونم کم و بیش تو بحث‌های خاله‌زنکی مضحک شرکت کنم و طبق سلیقه‌ی زن‌های فامیل بیخودی و بدون فکر با هرکی رسید حرف بزنم. به قول اون تراپیسته که خیلی حرف می‌زد-مگه تو دنیای واقعی که حرفِ زن‌ها تمومی نداره، کسی برای حرف‌زدن فکر می‌کنه؟ زندگی عادی بین مردم و پذیرفته‌شدن توی جامعه همین‌طوریه.

این چندروز و روضه خونگی‌های باصفا.

ـ pov: از قبل هم بی‌حوصله‌ترم، و حتی حوصله‌ی پنهون کردن و آبروداری رو هم ندارم.

نخیرم تکراری نبود، امروز بیشتر.

آخر صفری یه‌جوری فامیل روضه گرفتن‌شون گرفته، که فرصت خونه رسیدن نمی‌دن.

انگار وقت اضافه‌س. گل دقیقه آخر.

بابا امون بدین.