سلام،کمتر از ۲٠ روز دیگه پاییزه.

نتیجه‌ی انعطافِ گارد مقاومتی و معاشرت بدون اجبار، این شد که دارم می‌تونم کم و بیش تو بحث‌های خاله‌زنکی مضحک شرکت کنم و طبق سلیقه‌ی زن‌های فامیل بیخودی و بدون فکر با هرکی رسید حرف بزنم. به قول اون تراپیسته که خیلی حرف می‌زد-مگه تو دنیای واقعی که حرفِ زن‌ها تمومی نداره، کسی برای حرف‌زدن فکر می‌کنه؟ زندگی عادی بین مردم و پذیرفته‌شدن توی جامعه همین‌طوریه.

این چندروز و روضه خونگی‌های باصفا.

ـ pov: از قبل هم بی‌حوصله‌ترم، و حتی حوصله‌ی پنهون کردن و آبروداری رو هم ندارم.

نخیرم تکراری نبود، امروز بیشتر.

آخر صفری یه‌جوری فامیل روضه گرفتن‌شون گرفته، که فرصت خونه رسیدن نمی‌دن.

انگار وقت اضافه‌س. گل دقیقه آخر.

بابا امون بدین.

"امروز آن‌قدر آدم دیده‌ام که فکر می‌کنم باید بروم چند هفته‌ای توی کمد قایم شوم."