دنیا هیچ انصافی برای ترس‌های ما قائل نیست، اهمیتی به غم‌ها و شرایط‌مون نمی‌ده و بدون ذره‌ای مراعات همه‌چیز طبق چیزی که باید پیش می‌ره. و من، نمی‌تونم در برابرِ انقدر بی‌رحمانه بودن‌ش بغضم رو بپوشونم و حتی بیشتر از این محکم باشم.

شاید اگه آینده‌ای نبود، این‌همه با بعد و اگر روبه‌رو نبودیم.

نمی‌دونم.

"گذشتم ازت، نگاه کن منو؛ نه حالم بده نه چشمم تره:"

"این‌که دوستم نداشتی، برام اهمیت نداشت:"

"به اختیار قضای زمان بباید ساخت که دایم آن نبود کاختیار ما باشد:"

"صبح پا می‌شم همه‌شو می‌خونم:"

‌

بعد از هفت ماه: بیرون کشید.

حقیقتاً زندگی یه‌جوری شده که هر وَرش رو می‌گیرم از یه‌جا دیگه بیرون می‌زنه. نمی‌دونم از کجای این‌همه ناتمومی و بی‌نظمی شروع کنم، از رنگ هایلایت فلان قسمت که به باقی نمی‌آد، از درس‌هایی که به بودجه نرسیده و جزوه‌ش رو ننوشتم، از صدتا نسخه کوفت و زهرماری که مشاور پیچیده، با کدوم ظرفیت، با کدوم وقت، چه گِلی بگیرم، از کجا بگیرم، چه‌طور بگیرم، از کی بگیرم، گگگ.

چه‌چقدر تو بدبختی دانش‌آموز، چقدر.