"گذشتم ازت، نگاه کن منو؛ نه حالم بده نه چشمم تره:"

"این‌که دوستم نداشتی، برام اهمیت نداشت:"

"به اختیار قضای زمان بباید ساخت که دایم آن نبود کاختیار ما باشد:"

"صبح پا می‌شم همه‌شو می‌خونم:"

‌

بعد از هفت ماه: بیرون کشید.

حقیقتاً زندگی یه‌جوری شده که هر وَرش رو می‌گیرم از یه‌جا دیگه بیرون می‌زنه. نمی‌دونم از کجای این‌همه ناتمومی و بی‌نظمی شروع کنم، از رنگ هایلایت فلان قسمت که به باقی نمی‌آد، از درس‌هایی که به بودجه نرسیده و جزوه‌ش رو ننوشتم، از صدتا نسخه کوفت و زهرماری که مشاور پیچیده، با کدوم ظرفیت، با کدوم وقت، چه گِلی بگیرم، از کجا بگیرم، چه‌طور بگیرم، از کی بگیرم، گگگ.

چه‌چقدر تو بدبختی دانش‌آموز، چقدر.

به قول دایناسور؛ از لحاظ روحی نیازمندِ هیجانی‌ام که پسره تو تنهادرخانه تجربه کرده.

مقدمه‌های خوبی می‌نویسی دایی‌جان.