این چه وضعیه اسماعیل.

این روز‌ ها حتی اگر از یه قاتل یه پیامه ' بیا بریم بیرون قدم بزنیم و قهوه بخوریم ' بگیرم حتما باهاش میرم

فقط حتماً قاتل باشه، وگرنه انقدری از خودم متنفر هستم که بیرون نرم.

یه پیروزی دیگه!

درسِ امروز: هروقت بین انجام دادن یا ندادن تجربه‌ی جدید و به‌نظر مسخره‌ای شک کردی، انجام‌ش بده. این‌طوری می‌تونی درباره مسخره بودن‌ش مطمئن حرف بزنی.

هوا خیلی سرد شده عزیزم بیا آدمای دورتو آتیش بزنیم گرم شیم.

یه‌سال از بلند شدن دوباره‌ی این‌جا گذشت، یه‌سال پر از کلماتِ خاکستری‌ای که هیچ‌وقت مثل قبل‌شون نشدن. عجیبه که هنوز هم خاکستر می‌افشونم، چه انگیزه‌ای داری زن؟ کلمه‌هات تموم شدن. بهر چه آمده‌ای، آمدنت بهرِ چه بود.

نه مثل قبل اهل موسیقی‌ام، نه کتاب می‌خونم، نه رنگی هست که کلمه‌هام رو به حرکت دربیاره، نه چیزی که از روزمره دور باشه. تو سالگرد یک‌سالگی، مثل نود و نُه سالگی مامانبزرگ‌ها، از همه برای رفتن دعوت می‌کنم.

چمیدونم، شاید همون‌جا که سعدی می‌گه;