اندریوم، آخرین چیزی که ممکن بود به ذهنم برسه: شب امتحانی، نشست با بلنددوست!

امشب عمل کننده‌ی حقیقی به گفته نگاه کن نه گوینده شدم.

این عکس رو گرفتم که گفته باشم یه‌روز بالأخره می‌آم دزدی.

«کامل‌گرایی رو بذار کنار، هیچ‌وقت قرار نیست تلاش‌ت همه رو راضی کنه. یه دورانی من هم خیلی سخت گرفتم، و بعد فهمیدم زندگی رو نباید جدی گرفت. فقط یک‌بار زندگی می‌کنی؛ یا کمالگرایی‌ت رو می‌ذاری کنار و نویسنده می‌شی، یا کمالگرایی نویسندگی‌ت رو می‌ذاره کنار. چهارچوب رو آدم‌هایی گذاشتن که خودشون هم به جایی نرسیدن.../قشنگ آقای ممدلی رو شست و بُرد.

همیشه صحبت‌های غیرِ رسمی آخر، دلیلی که به‌خاطرش از خونه بیرون می‌آمه.

در این مورد، یه بک‌سائون هم بپیچید بیزحمت.

تمامِ تلاشم رو می‌کنم این‌طور نباشه، اما انگار همیشه من کسی‌ام که باید تنها رنج بکشه و بگذره و فراموش کنه و باز بلند شه. دست و پا زدن فایده‌ای نداره، بعضی چیزها رو با گِل آدم سرشته‌ن.

شاید بعدتر یاد بگیرم، گذشتن‌های الکی وقتی کسی حتی متوجه نیست فقط رنج اضافیه. مجبور به کشیدن نیستی.