جغرافیای نصفه کاری کرده که حالا در جنگی‌ترین حالت ممکن، از عالم و آدم طلب‌کارم. دلم یه دعوای درست و حسابی که با کشتن طرفین تموم شه می‌خواد.

بین قتل یا گریه، شعر خوندن رو انتخاب می‌کنم.

تو مثل «آخیش» بعدِ تموم‌شدن یه درسِ تموم نشدنی‌ای.

دیوارِ کلاس:

این قضیه‌ی یادگاری جا گذاشتن واقعاً قشنگه‌ها. یه قطعه از تو، باقی تو یه‌جا، برای سال‌ها.

مدرسه پر از ظرافت‌هاییه که کلیاتِ خشک نمی‌ذارن بهش توجه بشه. این ظرافت رو وقتی بیشتر فهمیدم که دبیر منطق از بچه‌ها روی چهارپایه، گاه و بی‌گاه، تو هر مرحله از تکمیل این دیوار عکس می‌گرفت و کلی توجه می‌کرد. آخه گولوبولوو. چقدر از دور دیدن همه‌چیز بهتره.

‌