این قضیهی یادگاری جا گذاشتن واقعاً قشنگهها. یه قطعه از تو، باقی تو یهجا، برای سالها.
مدرسه پر از ظرافتهاییه که کلیاتِ خشک نمیذارن بهش توجه بشه. این ظرافت رو وقتی بیشتر فهمیدم که دبیر منطق از بچهها روی چهارپایه، گاه و بیگاه، تو هر مرحله از تکمیل این دیوار عکس میگرفت و کلی توجه میکرد. آخه گولوبولوو. چقدر از دور دیدن همهچیز بهتره.