مدرسه پر از ظرافت‌هاییه که کلیاتِ خشک نمی‌ذارن بهش توجه بشه. این ظرافت رو وقتی بیشتر فهمیدم که دبیر منطق از بچه‌ها روی چهارپایه، گاه و بی‌گاه، تو هر مرحله از تکمیل این دیوار عکس می‌گرفت و کلی توجه می‌کرد. آخه گولوبولوو. چقدر از دور دیدن همه‌چیز بهتره.

‌

خستن[خَ،تَ]: مجروح کردن، ریش کردن، خراشیدنی که موجب زخم شود، خست: چیزی که در زیرِ پا نرم شده باشد. و احتمالاً #کلمه "خسته" هم از همین خونواده‌ست.

در وصفِ شگفت‌انگیز بودن این غزل هیچ کلمه‌ای ندارم.

هرچی مژدگانی توی رختکن بازنده‌ها رو مخه، کیفیتِ روایت‌ها>>>>

تکرار و رکود بیداری رو مغزم تو خواب‌ها جبران می‌کنه، سناریوهای اکشن و ماجراجویانه ۷-۸ساعته بدون هیچ وقفه‌ای. مثلاً امشب سه مبارزه درجه یک داشتیم. اولی چاقو از قلبم گذشت-درحالی‌که بزرگترین ترسم خون ئه- دومی از ده طبقه دوتا دوتا پرش می‌کردم که در حقیقت دبیرِ منطق توی خطر نیوفته-ترس بزرگ بعدی‌م، ارتفاع- آخری هم درحال جمع اسناد و مدارک علیه دشمن توی خونه‌ش و کشف رازهای تاریخی بودم که آلارمم زنگ خورد.

باور بفرمایید من خیلی لطیفم، نمی‌دونم این خواب‌ها از کجا می‌آد.

درس زندگی: وقتی کله‌ت داغه، هر حرفی فقط باعثِ پشیمونیه.

هیچی نگو، هیچ.