بعد از چهارسال، این اولین باریه که روزِ تولدم باید برم مدرسه.

سالی که نکوست از بهارش پیدا نباشه، صلوات!

سال بعد، برعکس تصورت، ترسناک نبود. این‌جا خیلی آرومه. گردنه‌ی مرگ‌آمیز گذشت، روبه‌رو مسیر ادامه‌ست. نترس عزیزم، کلی چیزِ باارزش توی قلب‌ت داری که نباید فراموشش کنی."جهان ماهیتی جز چیزی که درون ماست ندارد" و پدیدارشناسی درست می‌گه، چیزهای بیرون تو غالباً واقعی نیستن. کامل‌ترین آرزو برای همیشه همینه: مروح کن دل و جان را؛ و الباقی که چه خوب می‌خونه.

گفته شده است که گونه‌ی مذکور علاوه‌بر ناتوانی در قهر و قطع روابط، حتی دلخوری طولانی مدت را بلد نیست.

گونه‌ی مذکور نمی‌داند چرا همیشه مثل قبل رفتار می‌کند، او همه‌چیز را یادش می‌ماند.

گونه‌ی مذکور برای دنیای آدم‌ها زیادی لطیف است.(لطیفه)