خیر مقدم؛ خدمتِ جناب درد عصبی کف دست. نوبره والا.

اوج تلاش من:

امروز یکی بهم گفت کاش جای تو بودم و من اینجوری بودم که وا.

عجیبه که چه‌طور ممکنه یه نفر همچین حرفی بزنه، باید این طومار رو بذارم تو جیب دم دستم باشه.

حقیقتش هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه تصادفِ ساده انقدر بتونه توی زندگی واقعی تأثیر داشته باشه؛ ولی انگار واقعاً از یه آدم جسور که چشم‌ْبسته از شلوغ‌ترین چهارراه هم به‌دو رد می‌شد، به کسی که با صدای موتور قلب‌ش می‌ایسته تبدیل شدم. دیگه نمی‌تونم مثل قبل از پیاده‌روی عزیزم لذت ببرم. همه‌ی طول مسیر انگار یه گنجشکِ گیرافتاده، تو قفسه‌ی سینه‌م تقلا می‌کنه و هرلحظه منتظر یه اتفاقه. بس مضحک و اسفبار است این وضع. چه دارد زندگی که انقدر مراقبی آدم؟

یه بغل‌دستی رندوم توی جلسه: نذار چیزی بترسونتت!