فکر می‌کنم هیچ‌وقت توانایی روابطِ حساس و جدی رو نداشته باشم، درود بر زندگی راحت و دور از تنش.(آدم)

وقتی نزدیک کتاب‌فروشی می‌شم:

یک ساعته لمیده این‌جا، تکون نمی‌خوره.

داره خوش می‌گذره، تا وقتی به تموم‌شدن تابستون فکر نکنم.

واقعیت‌ش مدت‌ها قبل فکر می‌کردم از زبان متنفرم، از فلان و بهمان هم، اما من فقط از چیزهایی که توش خوب نباشم خوشم نمی‌اومد. و حالا، وقتی قدم‌های کوچیک و بی‌مقایسه‌ای توی همون مسیر برمی‌دارم و مدام تکرار می‌کنم «نقطه ضعف‌ها فقط بخشی از انسان‌بودنت هستن عزیزم» همه‌چیز قابل تحمله. فیلم زبان اصلی بهم حس خفن بودن می‌ده، کتابش قابل فهمه، ریاضی اگر ناملایمه کم‌ش هم دست‌آورده، و کم‌تر از شروع می‌ترسم.

شخصیت مورسو تو بیگانه آلبرکامو واقعاً برام ملموس و قابل درکه.