واقعیتش مدتها قبل فکر میکردم از زبان متنفرم، از فلان و بهمان هم، اما من فقط از چیزهایی که توش خوب نباشم خوشم نمیاومد. و حالا، وقتی قدمهای کوچیک و بیمقایسهای توی همون مسیر برمیدارم و مدام تکرار میکنم «نقطه ضعفها فقط بخشی از انسانبودنت هستن عزیزم» همهچیز قابل تحمله. فیلم زبان اصلی بهم حس خفن بودن میده، کتابش قابل فهمه، ریاضی اگر ناملایمه کمش هم دستآورده، و کمتر از شروع میترسم.