از در مران به جُرم سیاهی مرا که من در قطره‌قطره خونِ دلم، عطر و بوی توست

نگاه دار دلی را که برده‌ای به نگاهی

خورشید کج از افق برآید گر زلف کنی به رخ سحر کج

آقا شده هرکس به دَرَت پوزه کشیده یا مثل سگی در حَرَمَت زوزه کشیده

آن کس که رود به مکه حاجی‌ست و آن کس که رود نجف منجف

بر دوش خود بریز دو زلف سیاه را بالا مبر ز خسته دلان سوز و آه را بین تو و خدا به خدا مایل تو ام شکر خدا که برد ز من اشتباه را کفرم مبارک است به تبریک من بیا چرخانده ام به سوی علی قبله گاه را کفر مرا درآر و نشان جهان بده رو کن که سجده کرده ام این بارگاه را

تشابه ره به سنخیت بَرَد آخر، مشو نومید به مویش راه خواهی بُرد، ای روی سیاه آنجا

آخرش توی این جاده می‌میرم #تهران_قم

چه پوسته هایی که باید شکسته بشه تا آدمی پی به فقر خودش ببره