مردم چشمانشان را روی فجایعی که در جاهای دیگر اتفاق میافتد میبندند، چون میگویند کاری از دستشان برنمیآید.
برای اتفاقی که در نزدیکیشان میافتد هم هیچ اقدامی نمیکنند، چون خیلی میترسند.
اکثریت مردم میتوانند احساس کنند، اما عمل نمیکنند.
آنها میگویند همدلی میکنند، اما به آسانی هم به فراموشی میسپارند.
بادام | وون پیونگسان
آدمهای زیادی از این خونه میروند و در حین رفتن کسانی که در آینه و خشت های این خانه باقی ماندهاند، آن ها را برای همیشه بدرقه میکنند.[و من،من تا ابد دلتنگ دوران خوش کودکیام هستم.]
