اگر سر را دهم در مسلخِ او هنوز این تن بدهکارِ حسین است..

بیا ای دل بنال از غربتِ او که این غم کی سزاوارِ حسین است!

دلِ شیدای من بی تابِ رویش گداست امّا خریدارِ حسین است..

هزاران جانِ نا قابل نثارِ فقط یک روی دیدارِ حسین است

خوشا بر من سرا پای وجودم دو عالم عبدِ دربارِ حسین است

تمامِ هست و نیستم نذرِ عشقِ دو دستانِ علمدارِ حسین است

به تا روزی که در قبرم گذارند دلم مرهونِ ایثارِ حسین است..

نفس اندر نفس دل بی قرار و تنم تب دار و بیمارِ حسین است..

هزار و چارصد سال است و اکنون دلِ عالم عزادارِ حسین است!

آقای اباعبدالله؛ عشقِ تو، شیرین ترین داستانِ این دنیایِ تلخ است..!🫀🌱

«خوشا دلی که زِ بیم گناه می‌لرزد🫀» - صائب تبریزی

#قسمت_صدو_هفتادو_سه #ناحله🚶🏻‍♀ تو بخاطر یه لباس اینطور دلخور شدی؟ بیا بریم اصلا هرچی که دلت خواست و برات میخرم ،دیگه هیچی نمیگم! من غلط کنم دیگه نظر بدم!ببخش من و باشه ؟ اصلا دیگه جایی نمیرم، یک دقیقه هم تنهات نمیزارم. بزار ببینمت...! (نزدیک بود گریم بگیره، باورم نمیشد این حرف هارو فاطمه میزنه نمیدونستم چی میگم فقط میخواستم ببینمش و نزارم که از کنارم تکون بخوره. حتی فکر کردن به نبودش آزار دهنده بود) با صدایی بغض دار گفت: + فردا میام وسایلم رو جمع میکنم _یعنی چی وسایلت رو جمع میکنی؟ خانومم این حرف ها حتی شوخیشم زشته. مگه قرار نبود هرجایی هر کدوممون از اون یکی به هر دلیلی دلخور شد بهش بگه تا کدورتی نمونه ؟تو انقدر دلت ازم پر بود و چیزی نگفتی؟ خواهش میکنم بگو کجایی تا بیام جواب همه ی حرفات رو بدم +خداحافظ بهت زده به تماسی که قطع شده بود نگاه کردم . چند بار زنگ زدم. موبایلش و خاموش کرده بود. حس میکردم فضای خونه کوچیک تر شده و نمیتونم نفس بکشم. رفتم و لباس سپاه رو با پیراهن سرمه ای و شلوار مشکی عوض کردم. نمیدونستم باید کجا برم ،تنها چیزی که میدونستم این بود که نیاز داشتم به رفتن! ____