«پرچم می‌ماند، راه می‌ماند، و نسل‌هایی که با همین پرچم بزرگ می‌شوند.»

«غمِ امامِ شهید، سنگین نیست؛ کُشنده است! اما در همین هیاهویِ گریه، صدایی در قلبم می‌گوید: بمان و پرچمش را نگه دار.» پَنآه

دیگر “آقا” نیست که دستِ نوازش بکشد؛ حالا ما مانده‌ایم و یادی که مثلِ خنجر بر قلب می‌نشیند...

«امام حسین (ع) کشتیِ نجات است و رهبرِ شهید، ناخدایی که ما را به این ساحل رساند. در این اربعین، داغِ تو را با نجوایِ “یا حسین” پیوند می‌زنیم تا دلمان قرص شود که تو در پناهِ اربابِ شهیدان هستی.»

«اربعین، تجدیدِ بیعت با تمامِ خون‌هایِ ریخته شده در راهِ خداست. اگر دیروز برایِ حسین (ع) اشک می‌ریختیم، امروز برایِ امامِ شهیدمان هم گریه می‌کنیم؛ که راهِ حسین، هرگز بی‌رهرو نمانده است.»

هرجا سخن از جلوه آن ماه پری بود کار من سودازده، دیوانه گری بود “فرخی یزدی”

ماهِ دیشب:)🌚

«اربعین، امتدادِ داغِ توست؛ حسین (ع) راه را نشان داد و تو با خونت، راه را فرش کردی.»

راهی به خدا دارد خلوتـگه تنـهایی آنجا که روی از خود آنجا که به خود آیی