آدم هیچ‌وقت اولین‌ها رو یادش نمیره .. یادمه از بچگی وقتی داداشم شب رفتن کوله‌شو می‌بست که بره سمت کربلا، به این فکر می‌کردم من حس و حالم شبی که فرداش می‌خوام برم کربلا چیه .. و پارسال همین تاریخ شبی بود که میخواستم برم کربلا .. حسِ زیبای وصف ناشدنی بود .. کربلایی که ماجرا ها داشت .. هنوز هم حس‌ش برام ملموس و عزیزه :) یادداشتی که اون شب از حال و هوام تو گوشی‌م نوشتم رو هنوز دارم و گاهی می‌خونم .. من حتی آلارمی که برای صبح‌ش گذاشته بودم رو هم نگه‌داشتم :)

رفیقِ روز سختی ‌..

نجف .. (:

نحن ایتامک یا سیدتی .. (:

می‌گفت بچه بخنده کسی کارش نداره .. میگن خداروشکر حالش خوبه. ولی اگه بچه گریه‌کنه، اشک بریزه مادر بغلش میکنه، بهش توجه میکنه .. یا زهراء .. (:

می‌گفت، چرا شب رو دوست داری؟ گفت، انگاری حضرت زهرا چادرش رو انداخته روی سر دنیا تا همه‌مون زیر چادر مادر دل‌مون آروم باشه (:

•❤️‍🩹•

گاهی خیلی سخت می‌شود؛ نجاتم میدهی؟ :)

🖤

گرمیِ این خانه دیگر، دستانش سرد است ..

دلُم تنگ اومده .. :)