بعدم کم کم تو تجمع ها اهنگای دوبس دوبسی اومد، دیشب یه اهنگی پخش کردن که هر یه بیتش مردم میگفتن: لعنت (مثلا بر امریکا و...) مداح های پشتِ سرِ این خواننده فقط قِر کمر نمیدادن دیگه😢🤷‍♀ دو دستی داشتن حرکت میرفتن...

میدونی حس میکنم عمق مساله‌ی شهادتِ امام رو برامون کمرنگ کردن... خواسته یا ناخواسته... این روزام که به بهونه های مختلف تو تجمع جشن میگیرن، یه بار عروسی و گل بپاشید رو عروس و دوماد! یه بار جشن تکلیف و دوبس دوبس و نمایش حرکات موزون دخترای نوجوون...

امام مون رو شهید کردن مردم...

ایا من گفتم این شعار باهدفِ عادی سازی گفته شد؟🥲 میشه حرفامو دقیق بخونین؟

من با شناختی که از مکتب اقا دارم تو ذهنم این میاد که اگه اقا واقعا اطمینان داشت یا احتمالِ زیادی میداد که اون روز این اتفاق بیفته، به هر طریقی شده اون طفل معصوم و حداقل خانومهارو از محیط دور میکرد... حتی شده با تشر...

اون آقایی که خودش میگفت من روی زن و بچه خیلی حساسم🥲 میگفت من نمیتونم بین یه اقا و خانوم قضاوت کنم چون حقو میدم به خانوم...

اگه فک میکنید حقه چرا برا بقیه نمیفرستید بخونن؟ نه به بهانه‌‌‌ی تبلیغ برای پاپلی، (چون من اصلا اینجارو تبلیغ نمیکنم) به بهانه‌ی روشن شدنِ چراغی در ذهنِ حتی شده یه نفر...

کاش من نباشم اون روزی که نبودتون برا مردم عادی میشه و قصاصِ خونتونو فراموش میکنن...یا به کمترین مثلا دستاوردی، برای تلافیِ شهادتِ غریبانه تون رضایت میدن...

آدمها میمیرن اما مُردن من کجا و کشته شدنِ بی رحمانه‌ی یک عارف حکیم که نفر اول دنیای اسلامه کجا... من میفهمم چی میگی ولی دارم به عمق مسئله اشاره میکنم که احتمالا درکش یه کم برا خیلیا سخته...

مرگِ منِ بچه هرچند با شهادت کجا و شهادتِ کسی که باید براش بخونیم: "صبر بسیار بباید پدرپیر فلک را تا مگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید" کجا...

بحثِ عزاداری و مشکی پوشیدن نیست... خود آقا جانِ جوانمون بعد از چهل آقای شهید، گفتن نوعروسا برن خونه بخت... بحث اینه که هدف گم نشه...بحث اینه که عمق مسئله درک شه...بحث اینه که منِ قبل از شهادتِ امام و بعد از شهادتِ امام یه فرقی کرده باشه...

یه چیزی مینویسم عمیق بخونید: بارها بخونید و اگه خواستید برای بقیه هم بفرستید: اگر دشمن احساس کنه که؛ تنها شخصی که با سازش و امریکا و امریکا دوستان مخالفه،شخصِ رهبره، خب رهبر روحذف خواهد کرد!🤷🏻‍♀ اما اگر ببینه این مردمِ میلیونیِ در خیابان با سازش و امریکا و امریکا دوستان مخالفن، و سپر جانِ امامشون میشن(مثل حضرت زهرا که سپر جانِ امام شد تا امام زنده بمونه)،نه امریکا نه نوچه هاش توی ایران، هیچ غلطی نمیتونن بکنن...! مسئله اینه که دشمن و نوچه هاش این رو در تجمعات مردمی حس نمیکنن... متاسفانه تریبون در خیلی از شهرها دست کساییه که نمیتونن مفهومِ "حکومتِ اسلامی" رو از "مسئولینِ قوای جمهوری اسلامی"(که خود مردم انتخابشون میکنن) جدا کنن، بلد نیستن و میترسن به مسئولی نقد کنن یا بهش هشدار بدن و دشمن این نقد رو به معنای اختلاف با اصلِ حکومت برداشت کنه... متاسفانه هرچی میکشیم از عدمِ مطالعه دقیق و شاید نابلدی در تفکیکِ این دو موضوعه... همین باعث میشه انقلابی هایی رو میبینیم که میخونن: با یزید بیعت نمیکنیم...ولی وقتی مذاکره با دشمنِ کودک کشِ کودک خوار رو میبینن، به شخصی که داره این کارو انجام میده نقد نمیکنن تا مبادا مردم به حکومت بدبین نشن... درحالی که مردم عادی و عوامِ جامعه خیلی بهتر میتونن این ماهیتِ "حکومت اسلامی" و " مسئولین" رو از هم تفکیک کنن، بدونِ اینکه به اصلِ حکومت لطمه‌ای وارد شه... ‌