داشتم سیومسجیم رو بالا پایین می کردم ویهو رندوم به ویسی که ۲۱خرداد ۱۴٠۴ اونجا ضبط کرده بودم برخوردم، گوشش دادم و یهو یادم اومداون موقع چقدر شکسته بودم وچطور وقتی با تمام وجود فرو پاشیده بودم دوباره پا شدم و خودمو جمع و جور کردم و به زندگی ادامه دادم. خواستم بگم آدمیزاد همینه، گریه میکنه سختی میکشه، حتی یه سری وقتا به مو میرسه پاره هم میشه اما به هرحال چه بخوای چه نخوای زندگی ادامه داره و ما مجبور به دووم اوردن هستیم.

و اینم حیفه اینجا نگم، امروز یه پادکستی رو گوش دادم که می گفت ما ادما همش می خوایم برسیم،به خودمون می گیم اره بزار کنکور قبول بشم دیگه زندگی عالی میشه یا بزار به اون شغل موردعلاقم برسم بعد دیگه می تونم خوش بگذرونم. ما کل لحظات زندگیمون رو تباه می کنیم و از زندگیمون لذت نمی بریم تا به اون لحظه شیرین توی آیندمون برسیم درصورتی که ممکنه اصلا آینده ای وجود نداشته باشه،واقعا آخرش به چی می خوایم برسیم؟انقدر دست و پا زدن برای چی؟ تهش که چی؟ وقتی زندگی ادامه داره.مجبور نیستیم توی زندگی همش درحال دویدن باشیم و هعی بخوایم سریع اتفاق بیوفته،میخوام از این به بعد مرحله به مرحله و با آرامش رو به جلو برم. شاید واقعا مقصدی وجود نداره و همش مسیره.

📸𝔻𝕒𝕪95⋆𖦹 نینیی کوچولو،چاییی زیاد،،مقنعه،کتاب، صف چایی،پیاده روی، هوای سرد، باد خنک،ویس قدیمی، انتخاب عکس،اشتردول، آزمون،(خودکار رندومی که گیر نمیومد)،چیبس، ساندویچ، آب میوه، پادکست

‌قطع ارتباط با کسی، لزوما به معنی کینه و دشمنی نیست. من برات آرزوی خوشبختی می‌کنم، ولی دور از من و دنیای من.

📸𝔻𝕒𝕪96/97⋆𖦹 صبح زود بیدار شدن، صبحانه، چایی، حرم، پیاده روی، خوابیدن از خستگی زیاد، شروع کتاب جدید، راه آهن، کتابفروشی،کوله پشتی پر از کتاب،نتی که تموم شد،تیشرت آبی،بازار، قطار، توی راه بودن،سالن،پنجره فولاد،فرانسوی

روزهای خوب و آبی ای که گذشت🚈.

با سرعت برق و باد می گذره.