💠 مصاحبه تصویری با استاد موسوی تهرانی «ره» (قسمت اول) 🔻در این مصاحبه استاد قسمتی از زندگی نامه و خاطرات خود را بیان می‌کنند. 🔻 تواضع دیدنی استاد موسوی تهرانی‌ 🗓 تاریخ گفتگو: 26-10-1381 ⏰ زمان فیلم: 9/25 دقیقه ✅ تهیه: علی اکبر هلالی. @pasokh0👈👈👈 عضویت

⁉️ آیا تمام خطاب های قرآن به پیامبر واقعا منظور خود پیامبر هست؟ یا به در می‌گوید که دیوار بشنود؟ @pasokh0👈👈👈 عضویت

⁉️ آیا صدقه دادن فقط جنبه مالی دارد؟ @pasokh0👈👈👈 عضویت

❓آیا برای امامان هم می شود فاتحه خواند؟ @pasokh0👈👈👈 عضویت

❓چرا اسلام در احکام بین زن و مرد تفاوت قائل شده است؟ @pasokh0👈👈👈 عضویت

⁉️ این درسته اگر کسی از ظهر پنجشنبه تا ظهر جمعه از دنیا بره فشار قبر نداره!؟ @pasokh0👈👈👈 عضویت

❓گفته می‌شود عالم قیامت زمان ندارد؛ یعنی شب و روز در آنجا وجود ندارد؟ پس چگونه ۵۰ هزار سال برای قیامت متصور می‌شود؟؟ قاعدتا" وقتی اسم سال و روز و ماه می‌آید به‌ معنی وجود شب و روزه !!!!؟ @pasokh0👈👈👈 عضویت

‏ به مناسبت آغاز مهر و بازگشایی مدارس؛ ‏ ‏1-مهر؛ فصل آغازه‌ها با رسیدن مهر، رنگ تازه‌ای به روزهای شهر می‌نشیند. هوای صبحگاهی خنک‌تر می‌شود، برگ‌ها آرام‌آرام رنگ ‏عوض می‌کنند ‏و کوچه‌ها دوباره صدای قدم‌های دانش‌آموزانی را می‌شنوند که کیف‌هایشان را بر دوش ‏انداخته‌اند و راهی مدرسه‌اند. آغاز مهر فقط ‏عوض‌شدن یک برگ از تقویم نیست؛ فرصتی است برای شروعی ‏تازه، دیدار دوباره دوستان و معلمان، و بازکردن صفحه‌ای نو ‏در دفتر تجربه‌های زندگی.‏ مدرسه برای بسیاری از ما با خاطره‌هایی کوچک و شیرین گره خورده است: نخستین روز کلاس، بوی کتاب نو، ‏نامی که معلم ‏روی دفتر می‌نویسد، زنگ تفریحی که به‌سرعت می‌گذرد و دوستی‌ای که شاید سال‌ها ادامه پیدا ‏کند. اما مدرسه تنها جای ‏درس‌خواندن و حفظ‌کردن مطالب نیست. در کلاس، پرسیدن را تمرین می‌کنیم، ‏پاسخ‌های گوناگون را می‌شنویم، با دیگران همکاری ‏می‌کنیم و کم‌کم می‌فهمیم هرکس توانایی‌ها و شیوه یادگیری ‏خودش را دارد.‏ آموزش راهی است برای شناختن جهان و پیدا‌کردن جای خود در آن. خواندن، نوشتن و آموختن دانش‌های ‏گوناگون به ما امکان ‏می‌دهد پرسش‌های بهتری بپرسیم و با آگاهی بیشتری انتخاب کنیم. در ماده ۲۶‏‎ ‎اعلامیه ‏جهانی حقوق بشر، آموزش به‌عنوان حقی ‏همگانی شناخته شده و هدف آن، رشد شخصیت انسان و تقویت احترام ‏به حقوق و آزادی‌های دیگران دانسته شده است ؛ این نگاه یادآوری می‌کند که مدرسه باید افزون بر دانایی، ‏زمینه‌ساز احترام، همدلی و زندگی مسئولانه نیز ‏باشد.‏ از همین رو، بازگشایی مدارس را می‌توان جشن فرصت‌ها دانست: فرصتی برای یادگرفتن چیزی تازه، اصلاح ‏اشتباه‌های گذشته، ‏یافتن علاقه‌ای نو و ساختن خاطره‌هایی که در سال‌های آینده با لبخند به یاد می‌آیند. هر سال ‏تحصیلی، هرچند در تقویم شبیه سال‌های ‏پیش باشد، برای هر دانش‌آموز داستانی تازه دارد.‏ ‏۲‏‎ ‎-‎مدرسه، خانه‌ای برای آموختن و بالیدن در قلب این داستان، دانش‌آموز قرار دارد؛ کسی که با کنجکاوی و تلاش خود، آموخته‌ها را به تجربه تبدیل ‏می‌کند. دانش‌آموز موفق ‏کسی نیست که همیشه پاسخ همه پرسش‌ها را بداند یا هیچ‌وقت اشتباه نکند. موفقیت ‏بیشتر در این است که از پرسیدن نترسد، برای ‏فهمیدن دوباره بکوشد و پس از ناکامی، راه دیگری را امتحان ‏کند. اشتباه، اگر با دقت بررسی شود، می‌تواند به اندازه یک پاسخ ‏درست آموزنده باشد. هرکس نیز با سرعت و ‏شیوه خاص خود پیش می‌رود؛ مقایسه مداوم با دیگران، گاهی صدای توانایی‌های ‏فردی را خاموش می‌کند. بهتر ‏است هر دانش‌آموز پیشرفت امروز خود را با نقطه آغازش بسنجد.‏ معلم چراغ راه این مسیر است؛ نه فقط با توضیح درس، بلکه با ساختن فضایی که در آن دانش‌آموز احساس امنیت ‏کند، سؤال ‏بپرسد و نظرش را بیان کند. یک جمله دلگرم‌کننده، شنیدن باحوصله یا فرصتی برای دوباره ‏تلاش‌کردن ممکن است در ذهن ‏دانش‌آموز ماندگار شود. معلم خوب دانسته‌هایش را منتقل می‌کند و هم‌زمان به ‏شاگردان می‌آموزد چگونه فکر کنند، چگونه به نظر ‏متفاوت احترام بگذارند و چگونه از دانایی برای بهترکردن ‏زندگی خود و دیگران بهره بگیرند.‏ خانواده نیز همراه و پشتیبان مدرسه است. توجه خانواده لازم نیست همیشه به نمره و نتیجه محدود شود؛ گاهی ‏پرسید امروز چه ‏چیز تازه‌ای یاد گرفتی؟ یا کدام بخش روزت برایت سخت بود؟ گفت‌وگویی می‌سازد که کودک ‏در آن شنیده می‌شود. آرامش ‏خانه، خواب کافی، برنامه‌ای متعادل و تشویق به استقلال، به دانش‌آموز کمک ‏می‌کند با آمادگی بیشتری درس بخواند. حمایت واقعی ‏یعنی تلاش او دیده شود، حتی وقتی نتیجه هنوز کامل ‏نیست.‏ وقتی دانش‌آموز، معلم و خانواده با اعتماد و احترام کنار هم قرار می‌گیرند، مدرسه به محیطی زنده برای رشد ‏تبدیل می‌شود. این ‏همکاری به معنای یکسان‌بودن همه خواسته‌ها نیست؛ به معنای گفت‌وگو، شنیدن نگرانی‌ها و ‏جست‌وجوی راهی است که به ‏یادگیری و سلامت دانش‌آموز کمک کند. چنین فضایی به کودکان و نوجوانان ‏می‌آموزد که موفقیت فردی ارزشمند است، اما ‏همکاری و مسئولیت‌پذیری نیز بخشی از آن به شمار می‌رود.‏ ‏۳‏‎- ‎با امید و همدلی به‌سوی فردا سال تحصیلی تازه، مجموعه‌ای از روزهای معمولی و لحظه‌های به‌یادماندنی است. شاید در آغاز سال، هدف‌های ‏بزرگی در ذهن ‏داشته باشیم؛ اما رسیدن به آن‌ها اغلب از قدم‌های کوچک آغاز می‌شود: مرتب‌کردن وسایل، ‏گوش‌دادن دقیق در کلاس، مرور کوتاه ‏درس‌ها، خواندن چند صفحه کتاب یا کمک‌گرفتن به‌موقع. برنامه‌ای ساده ‏و واقع‌بینانه، از تصمیم‌های سنگینی که پس از چند روز ‏فراموش می‌شوند کارآمدتر است. استراحت، بازی، ‏ورزش و وقت‌گذراندن با خانواده نیز بخشی از تعادل لازم برای یادگیری‌اند؛ ‏ذهنی که فرصت نفس‌کشیدن دارد، ‏بهتر می‌آموزد.‏

در این مسیر، مهربانی را نباید از یاد برد. شاید هم‌کلاسی تازه‌واردی در روزهای نخست احساس تنهایی کند؛ ‏شاید دوستی در فهم ‏یک درس دشواری داشته باشد یا کسی از اشتباهش خجالت بکشد. یک سلام گرم، دعوت به ‏همراهی یا توضیح دوباره یک تمرین ‏می‌تواند روز کسی را بهتر کند. کلاس درس جامعه‌ای کوچک است و رفتار ‏ما در آن، تمرینی برای زندگی در کنار دیگران به ‏شمار می‌رود. احترام به تفاوت‌ها، مراقبت از وسایل مشترک و ‏پذیرفتن مسئولیت کارها، همان‌قدر اهمیت دارد که آموختن مطالب ‏کتاب‌ها.‏ البته همه روزها آسان نخواهند بود. گاهی درس دشوار می‌شود، نتیجه‌ای برخلاف انتظار به دست می‌آید یا ‏انگیزه کم‌رنگ می‌شود. ‏در چنین لحظه‌هایی، بهتر است به‌جای سرزنش‌کردن خود، مسئله را به بخش‌های ‏کوچک‌تر تقسیم کنیم: کدام قسمت را نفهمیده‌ام؟ ‏از چه کسی می‌توانم کمک بگیرم؟ امروز چه قدمی از دستم ‏برمی‌آید؟ درخواست کمک نشانه ناتوانی نیست؛ راهی هوشمندانه برای ‏ادامه‌دادن است. پشتکار نیز به معنای ‏خسته‌کردن بی‌وقفه خود نیست، بلکه یعنی پس از استراحت و بازنگری، دوباره با روش ‏مناسب‌تر تلاش کنیم.‏ آغاز مهر به ما یادآوری می‌کند که آینده با تصمیم‌های کوچک امروز شکل می‌گیرد. دانش‌آموزی که با ‏کنجکاوی می‌پرسد، معلمی ‏که با دل‌گرمی راهنمایی می‌کند و خانواده‌ای که با صبوری پشتیبان است، هرکدام ‏سهمی در ساختن فردایی روشن‌تر دارند. باشد که ‏مدرسه‌های ما امسال سرشار از پرسش‌های خوب، دوستی‌های ‏تازه، تلاش‌های پیگیر و فرصت‌های برابر برای آموختن باشند. به ‏همه دانش‌آموزان، معلمان و خانواده‌ها آغاز ‏سالی پربار و دل‌نشین را تبریک می‌گوییم؛ سالی که در آن هر گام، هرچند کوچک، ما ‏را به دانایی، دوستی و ‏امید نزدیک‌تر کند.‏ ‏

بزرگی هنگام خواندن دعای ندبه، امام زمان(عجل الله تعالی فرجه الشریف) را مشاهده کردند، از حضرت سوال کردند: آقاجان آیا راهی هست که ما شما را ملاقات کنیم؟ حضرت به این آقا فرمودند بله و آن... ✾@pasokh0👈👈👈 عضویت

ابن سینا و راز سلامتی 🔰روزی روزگاری، در دوران شکوفایی تمدن ایرانی، طبیب حاذق و فیلسوف بزرگ، ابن سینا نه تنها در علم پزشکی تبحر داشت، بلکه در فلسفه، ریاضیات و نجوم نیز دستی توانا داشت. در آن زمان، بیماری ناشناخته‌ای در میان مردم شهر شیوع پیدا کرده بود. افراد زیادی بیمار می‌شدند و طب سنتی و داروهای موجود نیز اثربخشی چندانی نداشت. مردم شهر در نگرانی و ترس به سر می‌بردند و هر روز بیماران بیشتری به دربار ابن سینا مراجعه می‌کردند. 🔸ابن سینا با دقت فراوان بیماران را معاینه می‌کرد، نبضشان را می‌گرفت و علائم بیماری را جویا می‌شد. او ساعت‌ها در کتابخانه‌اش به مطالعه و تحقیق می‌پرداخت و در جستجوی راهی برای درمان این بیماری بود. او به این نتیجه رسید که این بیماری تنها یک علت فیزیکی ندارد، بلکه عوامل روحی و روانی نیز در آن دخیل هستند. روزی، ابن سینا در حالی که در باغ بزرگی قدم می‌زد، متوجه شد که باغبان پیری با شور و نشاط فراوان در حال رسیدگی به گل‌ها و گیاهان است. پیرمرد با وجود سن بالا، سرزنده و شاداب به نظر می‌رسید. ابن سینا به سراغش رفت و از راز شادابی و سلامتی‌اش پرسید. باغبان لبخندی زد و گفت: «ای حکیم بزرگوار، راز من در سادگی است. من هر روز صبح زود از خواب برمی‌خیزم، چند دقیقه‌ای در هوای پاک تنفس می‌کنم، غذای ساده و سالم می‌خورم و با عشق و علاقه به باغ و گل‌هایم رسیدگی می‌کنم. من از پرخوری، تنبلی و اندیشه‌های بیهوده دوری می‌کنم و سعی می‌کنم همیشه شاد و راضی باشم.» ابن سینا با شنیدن سخنان باغبان، متوجه نکته مهمی شد. او دریافت که سلامتی تنها در گرو دارو و درمان نیست، بلکه سبک زندگی سالم، تغذیه مناسب، فعالیت بدنی، آرامش روحی و شادی نیز نقش اساسی در حفظ تندرستی دارند. 🔹ابن سینا به شهر بازگشت و در میان مردم اعلام کرد: «ای مردم! این بیماری تنها با دارو درمان نمی‌شود. شما باید سبک زندگی خود را تغییر دهید. از پرخوری و غذاهای ناسالم دوری کنید، هر روز صبح ورزش کنید، به اندازه کافی بخوابید، از اندیشه‌های منفی فاصله بگیرید و سعی کنید همیشه شاد باشید. طبیعت بهترین داروخانه است، پس با آن آشتی کنید.» 💠مردم شهر که از درمان‌های قبلی ناامید شده بودند، سخنان ابن سینا را جدی گرفتند و شروع به تغییر عادات خود کردند. آن‌ها غذای سالم‌تری خوردند، ورزش کردند، به طبیعت رفتند و سعی کردند روحیه‌ای شاداب داشته باشند. به تدریج، بیماری از میان مردم رخت بربست و شهر دوباره رنگ سلامتی و شادابی به خود گرفت. @pasokh0👈👈👈 عضویت

گ