خب دیگه خدافظی

این روزها خیلی فکر میکنم، تقریبا به همه چیز. دنیام ساکت و خلوته. بیشتر از همیشه توی زندگیم تنهام و باتری امیدم داره ته میکشه تا حدی سعی میکنم برای ایندم تلاش کنم. بهش به دید معجزه ای که همه چیو بهتر میکنه نگاه میکنم گرچه میدونم اینطوری نمیشه. تنهایی بیش از حد، داره اذیتم میکنه دلم برای شماها تنگ شده و سعی میکنم وجدانمو اروم نگه دارم. بوی فسفر کبریت میاد. از کولر خبری نیست و فقط منم. من و من .

سیاه.

این که ما فارسی بلد باشیم و شعر نخونیم واقعا کفر نعمته

به آینه نگاه می‌کنم و باورم نمی‌شه نجات‌دهنده داره وارد "سال آخری بودن" می‌شه

نجات‌دهنده‌ی پدرسوخته تو کِی این‌قدر بزرگ شدی آخه