از ما استخوان‌هایی باقی خواهد ماند که حسین(ع) را دوست دارند، و روحی که آوارهٔ اوست... @pelak13

گرچه در خِیل تو بسیار بِه از ما باشد ما تو را در همه‌عالم نشناسیم نظیر... ❤️‍🩹

من آدم هنردوستی هستم که خودم از هنر سر در نمی‌آورم اما می‌توانم ساعت‌ها پای حرف‌های یک هنرمند دربارهٔ رازورمز اثرش بنشینم و خسته نشوم. هر هنری، به‌نحوی سرشار از ظرافت‌ها و جزئیات است و من عاشق جزئیات معنادارم... و آن هنرمندی که هنرش را در خدمت مفاهیم دینی درمی‌آورد، چقدر برایم بزرگ است. زبان هنر یک زبان بین‌المللی‌ست و بی‌واسطه ارزش‌ها را حکایت می‌کند. آه، استاد فرشچیان عزیز... خبر رفتن شما را که خواندم، قلبم به‌سختی فشرده شد. فهرست افتخاراتتان را نوشته بودند، ولی من با خودم گفتم چه افتخاری از این بالاتر که نقش‌زدن ضریح امام‌ را به آدم بسپارند؟ این روزها را روزهای دلتنگی نام نهاده‌ام و حالا این خبر یک دلتنگی بر دلتنگی‌ها افزود. دنیایی که آدم‌ها هرچقدر هم خوب باشند، از آن کوچ می‌کنند، شایستهٔ دل بستن نیست. روحت شاد استاد عزیز پرافتخار دوست‌داشتنی... . . . ~ افسوس خورم تا ابد از بی‌سروپایی نه فرشچیان گشتم و نه شیخ بهایی نه دعبلم و روی لبم شعر رسایی نه خوب غلامی بلدم من، نه گدایی... @pelak13

این عکس رو تازگی دیده‌م و خیلی دوستش دارم... از یه طرف نشون می‌ده نور اینجاست؛ از یه طرف دست‌ها، دست‌های یه آدم سن‌وسال‌داره با یه لباس ساده... و چی از این بهتره که آدم توی این فضا، حوالی این خونه و خونواده پیر بشه... بدون چفت‌وبست‌های دنیا ✨❤️‍🩹 @pelak13

من با غزلی قانعم و با غزلی شاد تا باد ز دنیای شما قسمتم این باد ویرانه‌نشینم من و بیت غزلم را هرگز نفروشم به دو صد خانهٔ آباد من حسرت پرواز ندارم به دل آری در من قفسی هست كه می‌خواهدم آزاد ای باد تخیل ببر آنجا غزلم را کش مردم آزاده بگویند مریزاد من شاعرم و روز و شبم فرق ندارد آرام چه می‌جویی از این زادهٔ اضداد؟ می‌خواهم از این پس همه از عشق بگویم یک عمر عبث داد زدم بر سر بیداد مگذار كه دندان‌زدهٔ غم شود ای دوست این سیب كه ناچیده به دامان تو افتاد ~ محمدعلی بهمنی @pelak13

خیلی وقتا جلوی احساساتم «چرا؟» می‌ذارم و کشف این علت‌ها خیلی توی شناخت خودم بهم کمک می‌کنه. ولی گاهی همین کار چقدر سخته! امروز علت یکی از احساساتم رو که پیدا کردم، می‌خواستم بذارمش یه جا که دیگه هیچ‌وقت نبینم اون علت رو! ولی خب آخرش که چی؟ اگه اون بُعد دوست‌نداشتنی رو نشناخته و رهاشده بذاری، کی می‌تونه بهش بپردازه و درستش کنه؟ رنجش رو بپذیر! 🥲❤️‍🩹 @pelak13

عیبی نداره. به‌جاش خواهرزاده کوچیکه دیروز برای اولین بار گفت خاله. @pelak13

🎥 وقتی امام باقر به خاطر پاسخ یک زائر به گریه افتاد روایت تاثیرگذار حجت‌الاسلام عابدینی در برنامۀ سمت خدا 🌐 کانال روشنگری تبیان @Tebyan_news

اگر در اصلْ دین حب است و حب در اصلِ دین، بی‌شک به‌جز دلدادگی هر مذهبی مشتی خرافات است... @pelak13

🌱 جایی در میانهٔ راه قبل‌از اینکه اینجا بیایم، گذرم به کانون‌های فرهنگی افتاده بود. در آن کانون‌ها هم همین‌طور کتاب بود و میز و صندلی و گلدان و نوشته‌های انگیزشی روی درودیوارها... فرق اینجا چیست؟ نقشهٔ راه، آدم‌ها، حس‌ها... فرقی که خیلی زود خودش را نشان می‌دهد و با جزئیاتش به جانت می‌نشیند... حالا یک سال و یک ماه گذشته و من جایی در میانهٔ راهم. از اینجا میانه هست تا آنجا که نزدیک هدف‌های عینی و گسترده بشویم. میانهٔ راه حال‌وهوای خودش را دارد. دیگر مثل اول راه، نعمت‌ها برایت جدید نیست. متأسفانه به خیلی از نعمت‌ها عادت کرده‌ای و تا خودت را مجبور به بازخوانی نکنی، خیلی‌هایشان را نمی‌بینی و این ندیدن چقدر بد است... علاوه بر این، ضعف‌های خودت را هم بیشتر از اول راه می‌دانی. از طرفی مثل آخر راه ذوق رسیدن به نتیجهٔ عینی را نداری. میانهٔ راه آرام است و سکوت است و باید تلاش کنی محکم بمانی... ولی نظر من را بخواهی، باز هم کارهای دیدنی آسان‌تر از کارهای ندیدنی هستند. این متن را ویرایش کنی، آن متن را مطالعه کنی، آن کلاس را برگزار کنی... این‌ها راحت‌تر هستند تا اینکه نیتت را خالص کنی، انس‌هایت را غیرمستقر! انس غیرمستقر چیست؟ انس و الفتی‌ست که با دیگران بگیری، ولی مانع نشود که مسئولیتت را انجام بدهی. در ظاهر خیلی راحت است، نه؟ در اصل اما آنجایی که باید دلتنگی را به جان بخری ولی متوقف یا حتی کند نشوی، خواهی دید چقدر سخت است. این هم شاید یک‌جور صبر است، صبر بر طاعت در دلتنگی... امروز دیدم این صندلی پشت به فضای اتاق و رو به دیوار است. لابد برای آویزان کردن آن کتاب‌ها گذاشته‌اند یا شاید کسی رویش نشسته و با تکیه بر آن کتابخانهٔ کوچک متنی نوشته. نمی‌دانم. به‌هرحال باعث شد به این فکر بیفتم که گاهی چقدر خوب است آدم پشت به جهان با خودش خلوت کند، اهدافش را بازخوانی کند، نیت‌هایش را خالص. و انس‌ها را...؟ انس‌ها را هم مگر با دست خودت می‌توانی غیرمستقر کنی؟ کار دل است دیگر، صد جا پیروز شوی، شاید جای صدویکم شکست بخوری... به‌هرحال، در برابر این مسئله، کاری که می‌توانم انجام بدهم، سکوت و صبر است. ~ خدای میانهٔ راه! تو همان خدای ابتدا و انتهای راهی... همه‌جای مسیر، ما را ثابت‌قدم نگه دار... 🌱 @pelak13