ارغوان، می‌بینی؟ به تماشاگه ویرانی ما آمده‌اند. مانده‌ایم تا ببینیم نبودن را آخر قصه شنودن را...

4:04 تو برافراشته باش تو بخوان نغمه‌ی ناخوانده‌ی من تو بخوان...

ارغوان، پنجه‌ی خونین زمین! دامن صبح بگیر وز سواران خرامنده‌ی خورشید بپرس کی بر این دره‌ی غم می‌گذرند؟

راستی، دیشب همایون شجریان اولین اجرا رو برد روی استیج. از قضا اجرای خوبی بود (دست آهنگای شجریان مرحوم درد نکنه) ولی بیاید یه نکته رو بررسی کنیم. به جز دو یا سه تا آهنگ، باقی آهنگ ها یا برای استاد شجریان بودن که همایون زحمت بازخوانی رو کشید، یا از سه تا شاهکار اول همایون بودن: نسیم وصل، ناشکیبا، شوق دوست. هنوز که هنوزه خیلی از منتقد ها میگن اون سه تا آلبوم اول بهترین آلبوم های همایون بوده. نظر من رو بخواید، کنارش کار های با سهراب رو هم باید بذاریم. ولی خب، همایون که با سهراب قهره و آهنگاش رو اجرا نمی‌کنه (البته اجرای اون آهنگ ها با این ظرفیت ممکن نیست) پس توی اجراش باز می‌رسه به همون سه تا آلبوم اول. شما قضاوت کنید، این که از تمام این ۲۵ سال بعد از اون سه تا آلبوم حتی خود همایون هم فقط سه تا قطعه رو لایق دونست برای رپرتوار، به نظرتون یک شکست بزرگ نیست؟ جا داره یه بار دیگه بگم: چیکار می‌کنی با خودت مرد؟

4:28 ستاره ها نهفتم در آسمان ابری دلم گرفته ای دوست هوای گریه با من

این شاهکار رو گوش کنید. این صدا برای یه آدم بیست و پنج ساله به نظرتون چیزی جز شاهکاره؟ چرا نباید دوباره شاهکار گوش کنیم؟

آن روز که خبر بیماری‌اش را داد، تاریخ این سرزمین ورق خورد. همه‌ی ما شدیم قبیله‌ای دلتنگ و بی‌قرار و رفتنش، سوگواره‌ای عظیم شد. حالا ما مانده‌ایم و تلخابه‌ای از غم. چه تنها شده‌ایم... او خوب می‌دانست و می‌گفت خاک پای مردم ایرانم. و ما چه دوست داشتیم آن خاک را ببوسیم و سرمه کنیم به چشمانمان. خداوند فرمود: ما شما را در رنج آفریدیم. ولی او رحمان است و اسبابی فراهم آورده برای تاب آوردن این رنج عمیق‌. برای هر کسی، چیزی و برای ما، صدای آسمانی محمدرضا شجریان.

4:07 ای یار ما عیار ما داد دل خمار ما پا وا مکش از کار ما بستان گرو دستار ما