خیلی متن جالبی بود. حیف که نمی‌دونم کی نوشته.

آن روز ها اعضای شورای موسیقی رادیو، مشیر همایون شهردار، علی تجویدی، همایون خرم و مختاری بودند. آن روز همه متعجب از صدای شجریان تحسینش کردند. بدیع زاده بعد از آزمون سراسیمه به اتاق پیرنیا می‌دود و می‌گوید در اتاق شورای موسیقی جوانی آمده و آواز می‌خواند. صدایش از اینجا تا اینجای پیانو است! (و با دست فاصله‌ای بین سه و چهار اکتاو نشان داد) پیگیری بدیع زاده به این پاسخ می‌رسد که فعلا بودجه‌ای برای اختصاص دادن به حقوق خوانندگان جوان نیست. شجریان لبخند می‌زند و می‌گوید: اصلا چه کسی حقوق خواست؟ این آغاز فعالیت «سیاوش بیدکانی» در رادیو بود. آن روز ها چون پدر نفهمد و خشمگین نشود با نام مستعار در رادیو اجرا می‌کرد. اکنون اما او را با نام «خسرو آواز ایران» می‌شناسند و موسیقی ایران را به قبل و بعد او تقسیم می‌کنند. -...

4:53 گل چاک غم برپیرهن زد از غیرت آتش در چمن زد ازغیرت آتش در چمن زد بلبل چو من شد در چمن دستان سرا بهر وطن دیدی که ظالم تیشه‌اش را آخر به پای خویشتن زد

قطعه که به آخر‌هایش می‌رسد قربانی دستمالی برمی‌دارد و اشک‌هایش را پاک می‌کند. خانمی که کنارم نشسته و گویا با نامزدش به کنسرت آمده (از حلقه نسبتاً نو و رفتار‌هایشان معلوم است تازه‌عروس و دامادند) می‌گوید: «ای جانم! برای خانمش گریه می‌کنه.» رو به تازه‌داماد بنده‌خدا می‌کند و می‌گوید: «ای کاش همه مثل قربانی باشند. تو هم همین‌طور!» داماد که از موقعیت پیش‌آمده زبانش بسته شده، خیره‌خیره به صورت عروس نگاه می‌کند. دختر شاکی می‌شود و می‌گوید: «یه وقت دور از جون از دهنت درنیاد!» داماد شانس می‌آورد که آهنگ تمام می‌شود. -...

3:29 نغمه تویی منم طنینت آهو شدی من به کمینت مرا همیشه برترینی تو آسمان و من زمینت

بچه ها اینم از اون آهنگ قشنگاست. قدیمیه ولی شاهکاره. پیشنهاد می‌کنم بشنوید.

4:23 سودای همرهی را گیسو به باد دادی رفت آن سوار و با خود یک تار مو نبرده

افسانه‌ها میگن که: در گذشته در قبیله‌ای رسم بود که دختران وقتی موقع ازدواجشان فرا میرسید گیسوی خود را باز میکردند و دور آتشی حلقه میزدند. پسری که قصد ازدواج داشت بر حسب گیسو یکی از دختران رو به همسری انتخاب میکرد. در آن قبیله دختری عاشق و شیفته‌ی یکی از پسران بود و وقتی بنا شد این رسم اجرا شود دختر در دلش خدا خدا میکرد که آن پسر او را انتخاب کند. اما از بخت بد، پسر گیسوی دختر دیگری را انتخاب کرد. در آن لحظه دنیا مقابل چشمان دخترک سیاه شد... آن پسر سوار بر اسب با نوعروسش رفت و یک تار مو از گیسوی این دختر بخت‌برگشته را هم نبرد و اینجاست که همایون تو آهنگ کولی میگه که: «رفت آن سوار کولی با خود تو را نبرده؛ رفت آن سوار و با خود یک تار مو نبرده...» اما سرانجام آن دختر اینگونه رقم خورد که او در همان شب با گیسوانش برای همیشه به زندگی خود پایان داد:) پ.ن: واقعی بودنِ داستان بالا اثبات شده نیست وظاهرا اینجور که نقل شده صرفا افسانه‌ست #داستان_آهنگ

فکر کنم قبلا در مورد ارکستر موسیقی ملی به رهبری فرهاد فخرالدینی صحبت کردیم. و در مورد آلبوم اشتیاق که اولین آلبوم این ارکستر بود. اشتیاق یک تصنیف جالب داره. از اونا که باید براش وقت گذاشت و به تک تک قسمت هاش دقت کرد. از اوناست که به خاطر ملودی ساده‌ای که داره کمتر کسی از شنیدنش لذت می‌بره. ولی وقتی یه عمق معناش پی ببرید، شک نکنید نظرتون حسابی قراره متفاوت باشه.