البته این نسخه که توی کنسرت های شیراز اجرا کرده بسیار نزدیک تر به اون چیزیه که استاد شجریان داشت ازش صحبت می‌کرد. به هر حال موسیقی زیباییه. با ساز های ایرانی زیبا تر هم میشه.

باز هم سحر سروری، کشف جدیدم. البته متوجه شدم خانم سروری مدت هاست آواز می‌خونه و از شاگردان بانو پریسا بوده. صدای زیبایی داره که اینجا کنار آهنگسازی آقای چراغعلی خیلی زیباتر نشون داده شده.

2:04 قدم ها می‌زنم هر شب به عشقت در خیابانت نه بویی از تو می‌آید نه یادت می‌کند یادم چرا باران نمی‌بارد که اشکم را بپوشاند ببخشا دست من خالیست، دو چشمم را فرستادم

دلم واسه ناشناس های اینجا تنگ شده - خودم هم همینطور دوست من. بابتش متاسفم. فرصتش خیلی کم پیش میاد.

بیاید یه کاری کنیم. شما هر پیامی که می‌خواید رو بفرستید توی ناشناس، من سعی می‌کنم توی زودترین حالت جواب بدم. امیدوارم همین امشب بشه.

تصمیم گرفتم قطعاتی که برای آکاردئون در فیلم های سینمایی نوشته‌ام را در یک مجموعه به نام «رامین و من» منتشر و به برادرم رامین هدیه کنم. نام قطعات این مجموعه با توجه به مکان هایی که در آن ها همراه با رامین خاطره داریم انتخاب شده‌اند. به یاد تمام سال های پر خاطره‌مان. -فردین خلعتبری

1:38

4:48 آنچه او ریخت به پیمانه‌‌ی ما نوشیدیم اگر از خمر بهشت است و گر از باده‌ی مست پ.ن: برگردیم به حرف سعید نفیسی: از شنیدن این اشعار در موسیقی، عالمی تولید می‌شود که نه بی‌فکری و وارستگی خواب در آن است و نه غم های بیداری.

بیاید یک بار دیگه این قطعه رو بشنویم. من دو تا نقد کامل از بزرگترین اساتید موسیقی رو گذاشتم کنارش، ولی هر وقت فرصت کردم نظر خودم رو هم در مورد این شاهکار میگم. فعلا بیاید یک بار دیگه این رو در سکوت بشنویم و تصویری که شعر داره رو توی ذهنمون تصور کنیم.

همکاری همایون و سامی یوسف در اولین قطعه خیلی نقد شد و واقعا هم فاقد ارزش هنری بود. ولی قطعه‌ی دوم یعنی همین قطعه، چیزی بود که من دوستش داشتم. فارغ از هر نقد هنری.