این بود گل‌های رنگارنگ، برنامه‌ی شماره‌ی ۲۱۷ اگر جزو انسان های سعادتمندی بودید که این برنامه رو از رادیو گوش می‌دادید، احتمالا اصلا متوجه این جمله نمی‌شدید. پس قبل از اینکه در مورد کاروان توضیح بدیم نوشتمش. همه چیز عادی بود. یک برنامه‌ی دشتی، به یاد استاد صبا که توسط شاگردانش اجرا میشد. قرار بود اول آواز دیلمان به سبک استاد صبا اجرا بشه و بعد تصنیف کاروان به آهنگسازی استاد خالقی. ولی هیچ کس نمی‌دونست قراره با چه موسیقی عجیبی رو به رو بشه. و این قطعه به حدی زیبا بود، و به حدی غمگین بود، و به حدی عالی اجرا شده بود که نه فقط شنونده ها، بلکه کسانی که جزو عوامل رادیو و در حال ضبط کردن قطعه بودند همراهش اشک می‌ریختند. یکی از پر سوز ترین و در عین حال، با شکوه ترین قطعه های موسیقی ماست. اگر تا به حال این نسخه رو ازش نشنیدید، حتما بشنوید.

9:11 فتادم از پا به ناتوانی اسیر عشقم چنان که دانی رهایی از غم نمی‌توانم تو چاره‌ای کن که می‌توانی...

اجرای اصلی رو شنیدیم. حالا بیاید یه نگاه بندازیم به این اجرای خصوصی از تصنیف کاروان با صدای استاد شجریان، سه تار استاد مشکاتیان و نی استاد موسوی. استاد شجریان بار ها و بار ها وقتی ازش درخواست میشد آهنگ های استاد بنان رو بخونه می‌گفت اون ها فقط مخصوص استاد بنان هستن و نباید دوباره خوانده بشن. از سر احترام این ها رو می‌گفت. ولی توی این اجرای خصوصی فهمیدیم اگر می‌خواست بخونه می‌تونست از استاد بنان بهتر بخونه حتی. ولی این ها اهمیتی نداره. چیزی که ما بهش توجه می‌کنیم اینه که اینجا یه تصنیف شاهکار داریم، و خیلی خوشبختیم چون دو تا اجرای مختلف از این تصنیف شاهکار داریم.

1:52 فتادم از پا به ناتوانی اسیر عشقم چنان که دانی رهایی از غم نمی‌توانم تو چاره‌ای کن، که می‌توانی...