همیشه به شاگردانم می‌گویم. شما والدینی دارید که ممکن روزی بروند، ممکن است با فردی در رابطه باشید که به هر دلیلی تمام شود، شاید فرزندانی داشته باشید که روزی بزرگ شوند و شما رو ترک کنند. ولی موسیقی شما را ترک نمی‌کند. دو نفر از بهترین دوستانم را در جنگ از دست دادم و بعدش خانواده‌ام را از دست دادم. آن زمان موسیقی تنها چیزی بود که کنار من بود و ستون اصلی خیمه‌ی زندگی من بود و من از این بابت خیلی سپاسگزارم. -کیهان کلهر

روی دست شب این خون کیه؟ این گل پرپر جوون کیه؟ تو سینه هامون آتیشفشونه این جوی خون از خون جوونه آسمون ابری، زمین سیاهه این خون کیه؟ این خون ماهه

پدرم گفته‌ است: قدر هر آدمی به عمق زخمهای اوست. پس زخمهایت را گرامی دار. زخمهای کوچک را نوشدارویی اندک بس است، اما تو در پی زخمی بزرگ باش که نوشدارویی شگفت بخواهد؛ و هیچ نوشدارویی شگفت تر از عشق نیست و نوشداروی عشق تنها در دستان خداست. دست بر زخمم می‌گذارم و گرامی‌اش می‌دارم که این زخم عشق است و عشق میراث پدر است. -عرفان نظر آهاری

راستی سلام. خوش اومدید.

سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی چه خیال ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

بازگشت به دوره‌ی «صداشو کم کن همسایه‌ها نشنون»

1:57 آه از این قوم ریایی که در این شهر دو روی روز ها شحنه و شب باده فروشند همه باغ را این تب روحی به کجا برد که باز قمریان از همه سو خانه به دوشند همه؟

من فکر می کردم چرا پروردگار به بعضی‌ها درد می‌دهد، به نظرم همانطور که حضرت مولانا می‌فرماید خداوند، درد را می‌دهد تا آدم مهربان شود، قدر داشته‌هایش را بداند و بتواند مقاوم‌تر شود. این مقاوم شدن تواضع‌ آدم را بیشتر می کند و ارتباط‌شان را با هم نوع‌شان بیشتر می کند. این درد اگر چه تحملش سخت است اما می تواند نعمت هم باشد. همانطور که مولانا می فرماید: با درد بساز، چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم گر کشته شدی مگو که من کشته شدم شکرانه بده که خون‌بهای تو منم -علیرضا قربانی