1:47 کمانچه‌ام نزدیک به چهار دهه بر تابوت عزیزترین کسانم گریسته است...

این قطعه، شهر خاموش رو به نظر من میشه به سه بخش تقسیم کرد. انگار از دل یک سوگ واقعی اومده باشه. بخش اول که در سکوت شروع میشه و به مرور پر صدا و شلوغ میشه به نظرم همون اولین مواجهه با همچین سوگیه. ترکیبی از خشم، سردرگمی و انکار. مخصوصا جایی که یک دفعه صدای ساز ها که هر کدوم برای خودش بوده با هم ترکیب میشه و اونطور که من نگاه می‌کنم یک «انفجار» شکل می‌گیره. بخش دوم دقیقا بعد از همین انفجاره و ما همراه میشیم با سولونوازی کمانچه استاد کلهر. آوازی و بداهه طوری غمگین ساز می‌‌زنه که من به شخصه بار ها باهاش گریه کردم. این قسمت، همون سوگ واقعیه. همون درد، همون اندوه... بخش سوم، زندگی در کنار اون سوگ. بخش سوم داره نشون میده موسیقی و ریتم همزمان با اون اندوه جریان داره و این ها با هم ترکیب میشن و ادامه پیدا می‌کنن. مثل زخم عمیقی که شاید به ظاهر درمان میشه، ولی جاش تا ابد قراره درد بکنه و این چیزیه که یاد می‌گیریم کنارش زندگی کنیم.

در کل، من امیدوارم سوگ عزیزانتون رو هرگز نبینید. و امیدوارم هر کسی که این سوگ رو تجربه کرده بتونه باهاش کنار بیاد. من هر وقت از سوگ بقیه می‌شنوم، مخصوصا یک سوگ جمعی (چیزی که متاسفانه در کشور ما خیلی زیاده) همیشه به «شهر خاموش» گوش میدم. گفتم شاید بد نباشه که دوباره یادآوری کنم این شاهکار رو.